Op safari in Colombia

Daar sta ik dan, met enig ongeloof kijk ik voor me uit. Op nog geen 20 meter scharrelt een schuwe reuzenmiereneter rond. Voorzichtig, uit de wind weet ik hem zo’n 20 minuten te observeren. Het is een van de vele eigenaardige dieren die hier te vinden zijn op de Colombiaanse savannes in het natuurgebied El Encanto de Guanapolo. 

Het is de derde dag dat ik in Los Llanos, dat ´vlakte’ betekent, rond struin. Het is januari en ondanks dat het nu zomer, en het altijd erg droog is in deze periode, is het nu extra droog. ”In de natte periode staat het hier vol met water, de hele vlakte is zompig en modderig” vertelt Juan Pablo Medina, mijn lokale gids. Naast gids is hij ook leraar Engels en is hij ook tolk tussen mij en de andere Spaanstalige medewerkers op de Hato waar ik verblijf.

De Hato

Een Hato is een traditionele boerderij op de savannes. Ik verblijf op Hato Montana, een van de drie boerderijen in El Encanto de Guanapolo. De verste en daarbij de meest afgelegen van de drie. Hier zit je midden in de wildernis, ver van de bewoonde wereld. De reis naar Los Llanos werd me aangeboden door Travel Happiness Company. Zij leveren rondreizen op maat in Zuid-Amerika waardoor ik op deze bijzondere plek terecht kom. Het is  twee uur rijden om de Hato te bereiken. Een weg van de bergen naar de open vlaktes, brengt me langs drukke pleinen vol kleur, Colombiaanse muziek en mensen die onder een veranda hun waren zitten te verkopen. Gedroogde vis, zoete broodjes en fruit. Grote vrachtwagens vol olie en rijstfabrieken laten zien dat ook hier grootschalige industrieën te vinden zijn. Langzaam verdwijnen de hoge bergen achter mij en maken plaats voor de enorme vlakte. Uiteindelijk is er in de verste verte geen enkele berg meer te zien. Enkel droge savannes waar koeien en paarden grazen.

Hato Montana

Extreme droogte

De droogte op de savannes eist zijn tol. Gieren cirkelen rond over de vlaktes en honderden watervogels, zoals fluiteenden, rode lepelaars en grote zilverreigers zitten op een kluitje. De uitgestrekte waterpartijen zijn geslonken tot de laatste kanalen en poelen waar al het leven bij elkaar komt. Het raampje van de jeep mag van de chauffeur net open. Het fijne stof komt anders overal.

De oase

De Hato is een kleine oase in het verder verdorde landschap. De honden begroeten me zodra ik aankom en wat me vooral opvalt is het groene karakter van deze plek. Er staan mangobomen, bananen en nog meer vruchtdragers. Het kanaal waaraan de Hato ligt zit vol leven. Kaaimannen, capibaras , schildpadden en luierende varkens vind je er aan de oevers. In de bossen rondom het water leven witstaartherten die hier beschutting vinden voor de snijdende zon. Ook tal van bosvogels zoals spechten en de felgekleurde glansvogel verstopt zich hier.

De capibara; is het grootste knaagdier ter wereld.

Schaarbekken

Rond de schemering maak ik mijn eerste tocht opzoek naar de reuzenmiereneter. Er is maar  weinig tijd. Deze grote grijs/zwarte dieren met een enorme waaierstaart en een lange snuit, leven vooral ’s nachts wanneer het koeler wordt. We struinen door het open veld, waar de herten zich nu wel durven te wagen. Boven het water jagen de eigenaardige schaarbekken door hun lange snavel in het water te hangen in de hoop dat ze een vis opscheppen. Helaas, geen reuzenmiereneters deze avond. Desondanks waren de roze luchten, de geluiden van de vogels en de scherende vluchten van de schaarbekken een prachtige ervaring.

De Amerikaanse Schaarbek vliegt laag over het water om vis uit het water te grissen.

Cowboys!

Om de echte Los Llanos ervaring te krijgen spring ik als een echte cowboy op een paard. Dat is namelijk het beste vervoermiddel dat je hier kunt hebben. Verschillende ruiters trotseren de hobbelige savanne die vol staat met grote pollen gras. Een voertuig kan hier simpelweg niet doorheen komen. Natuurlijk laat ik me niet kennen en voor ik het weet struin ik met mijn twee gidsen als een echte cowboy door de open vlakte. Don Albeiro gaat ons voor. Hij weet de weg en kent de savanne als zijn broekzak! Hij brengt ons naar een bamboebos voor wat beschutting, waarna we verder gaan om holenuiltjes te spotten. Deze kleine uiltjes, met extreem lange poten graven meterslange gangenstelsels om de zon te kunnen ontvluchten.

Hoatzins

De volgende avond wordt er weer gestruind. Een andere route. Dit keer beginnen we in het bos waar we landschilpadden tegen komen en vanwaar we ook zicht hebben op de eigenaardige Hoatzins. Deze vogels doen denken aan dinosauriërs. De jongen hebben namelijk klauwtjes aan hun poten die, naarmate ze ouder worden afvallen. Ze hebben een uitbundig verenkleed, en een uitbundige roep. Deze plompe vogels zijn planteneters, een boomkalkoenen zou je oneerbiedig kunnen zeggen.

De Hoatzin is een eigenaardige dino-achtige vogel.

Reuzenmiereneter

Na nog een avond geen succes te hebben, besluiten we om die dag erna extra vroeg op te staan. Om half vijf, ver voordat het licht wordt vertrekken we naar de vlaktes die omringd zijn met bos. Hier zouden we nog wel eens kans kunnen hebben. De tocht in het donker begint met hoofdlampjes, waarbij we nachtzwaluwen en padden tegen komen. In het water lichten de ogen van de kaaimannen op als kleine vuurballetjes. Er blijken er dan nog meer te zitten dan dat je er overdag kunt zien! Nog voor het licht wordt kijken we over de vlakte. We zijn stil, en rustig kijken we om ons heen. Turend door de verrekijker zien we de Caribische griel, en ook hier holenuiltjes, maar geen spoor van de miereneter. Op eens rent Juan er van door. “Volg mij, ik denk dat ik er een gezien heb.” Enigszins sceptisch volgen we hem. En zoals we al vermoedde blijkt het een koe te zijn. De rug van dit donkere kalf komt net  boven het gras uit. Enigszins teleurgesteld lachen we om deze situatie.

Het paard is het beste vervoersmiddel op de savanne.

Terwijl de zon al aardig boven aan de hemel staat, en het warm begint te worden, struinen we door. En dan, plots zie ik in mijn oog hoek een grote zwarte gedaante! Daar is hij! Een reuzenmiereneter. Ik zie gelijk dat het een mannetje is, Zijn forse zwarte staart verraad dat. Ik laat mijn spullen vallen en zak op de grond. Snel verstop ik mezelf achter de struiken om zo min mogelijk op te vallen. Het imposante dier van zo’n twee meter lijkt ons niet door te hebben. Rustig scharrelt hij verder aan de rand van de bossen, steekt het gras over en kijkt ons zelfs aan! Ik weet niet of hij ons kan zien, ze hebben tenslotte slechte ogen. Zijn aanblik maakt ons stil. Het besef dat dit dier in dit heldere licht, ons tegemoet loopt komt pas later binnen. De minuten lijken stil te staan en is ook weer zo voorbij. De wereld lijkt even stil te staan. Het is namelijk gelukt. We hebben hem gevonden. De koning van de savanne en het icoon van El Encanto de Guanapolo; de reuzenmiereneter.

De koning van de Colombiaanse savanne; de reuzenmiereneter

Reis op maat

Voor we het weten is de miereneter er weer vandoor en vertrekken wij voor een volgende safari. Dit keer met de safarijeep langs het water. Ondanks dat we daar nog tal van bijzondere dingen zien blijft de miereneter op mijn netvlies gebrand. Wil jezelf ook eens zo’n bijzonder reis maken en oog in oog komen te staan met de reuzenmiereneter? Kijk dan eens op de website van Travel Happiness Company. Want ook jij kunt zo’n bijzondere reis maken die geheel op maat is gemaakt. Het heeft mij gegeven wat ik wilde; een onvergetelijke safari, naar de meest eigenaardige dieren van Zuid Amerika. Een tijd om nooit te vergeten.